ห้สุนัขได้ยินได้? เช่นนั้นร่องรอยของพวกเรามิถูกพบแล้วหรือ?”
ป๋ายซ่าวร้องออกมาด้วยอาการตกตะลึง เหตุใดของสิ่งนี้จึงมีคุณประโยชน์มากมายขนาดนี้
“พบก็พบเถิด ถึงอย่างไรสักวันหนึ่งก็ต้องถูกค้นพบอยู่ดี ข้าไม่กลัวเรื่องนี้หรอก อันที่จริงต้องขอบคุณนางด้วยซ้ำ หากนางไม่ส่งมอบของมีประโยชน์เช่นนี้มา พวกเราอาจจะไม่สามารถไ ไปถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยได้ อวี้เปี่ยวเกอ คนของเจ้าที่ตามหลังเรามาพบเบาะแสอะไรหรือไม่?”
จั่วชิวอวี้ครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า
พวกเขาระมัดระวังเป็นอย่างดี ดังนั้นหากมีบาะแสคนของพวกเขาและหลงเทียยนอวี้ย่อมต้องรู้สึกตัว
น่าเสียดาย เรดาร์ของนางว่องไวกว่าประสาทสัมผัสการได้กลิ่นของพวกสุนัขเสียอีก
ไม่ว่ายาพิษหรือสิ่งใดก็ล้วนมิอาจหนีรอดไปจากสายตาของนางได้
“ดี ข้าเข้าใจแล้ว”
จั่วชิวอวี้เข้าใจความหมายของหลินเมิ้งหยาแล้ว เขาเองก็กำลังกังวลว่าฮวงซงจะปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ได้ไม่นาน
ในเมื่อมีของชิ้นนี้แล้ว เช่นนั้นหากเขาส่งกองกำลังส่วนหนึ่งไปอีกทาง อย่างน้องเขาก็สามารถสร้างกับดักให้พวกคนที่ติดตามซู่เหมยมาได้
เก็บของสิ่งนั้นด้วยความระมัดระวัง จั่วชิวอ
