รรพบุรุษของนางทำสิ่งที่ผิด
ในสนามรบ เหล่าทหารยอมมอบชีวิตให้กับแม่ทัพ ดังนั้นแม่ทัพย่อมต้องดูแลพวกเขาเสมือนเป็นครอบครัวของตนเอง
ดังนั้นด้วยอุปนิสัยของคนสกุลหลิน หากคนของเมืองหลินเทียนบังอาจทำร้ายหลินเมิ้งหยาแล้วล่ะก็ เช่นนั้นท่านพ่อและท่านพี่คงไม่ยอมอยู่เฉยและต้องบุกมาสั่งสอนพวกเขาอย่างแน น่นอน
แม้พวกเขาจะเก่งกาจในการลอบทำร้าย แต่หากต้องรบกันจริงๆ แล้วล่ะก็ เกรงว่าพวกเขาคงออกวิ่งเร็วกว่าทุกคน
แต่คนเหล่านี้อาจใส่ร้ายเปี่ยวเกอทั้งสองว่าพวกเขาเป็นกบฏของแคว้น เกรงว่าหากเป็นเช่นนั้นจริง พวกเปี่ยวเกอคงมิอาจมีชีวิตสงบสุข
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ขอเพียงนายหญิงปลอดภัย ข้าก็วางใจ จริงสิเจ้าคะนายหญิง หลายวันมานี้ข้าออกไปเดินชมเมืองหลินเทียนมา มีบางเรื่องที่ข้าอยากจะปรึกษาท่าน”
สำหรับป๋ายซ่าว คำพูดของหลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนคำประกาศิต
ฉะนั้นเมื่อหลินเมิ้งหยาบอกว่าไม่เป็นอะไร เช่นนั้นนางก็วางใจ
“โอ้? เรื่องอะไร?”
หลินเมิ้งหยารู้มาว่าช่วงนี้ป๋ายซ่าวออกไปเดินเล่นในเมืองหลวงว่างเทียน ตอนแรกคิดว่านางอยากออกไปเปิดหูเปิดตา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าน
