ก่ชรากันหมดแล้ว
หากอำนาจในการควบคุมของนางลดน้อยลง เกรงว่าคนที่จะชุบมือเปิบไปคงเป็นลูกหลานของเฉินเปี่ยวเกอ
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดของนางเท่านั้น เฉินเปี่ยวเกออาจมิได้คิดร้ายถึงเพียงนี้
แต่ถึงอย่างไรคนที่จะได้รับประโยชน์ก็คือราษฎร
“เช่นนั้น…ต้าจิ้นล่ะเจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวเบิกตากว้าง นางมองเจ้านายของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ คงมิพูดไม่ได้ว่าความคิดนี้ค่อนข้างเพ้อฝัน
“ต้าจิ้นไม่มีอะไรยากหรอก พวกเรามีท่านอ๋องมิใช่หรือ?”
หลินเมิ้งหยาลองจินตนาการภาพเอาไว้ แต่เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นจึงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจค่อนข้างมากจึงจะประสบความสำเร็จ
ยิ่งไปกว่านั้นคนฉลาดมิได้มีนางเพียงคนเดียว
นางยอมรับว่าตนเองมีความฉลาดเฉลียวอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการค้าระหว่างแคว้น ดังนั้นความสามารถของนางย่อมมีขีดจำกัด
“แต่นี่เป็นเรื่องที่ฮ่องเต้เท่านั้นจะตัดสินใจได้ ต่อให้ท่านอ๋องยิ่งใหญ่ แต่ก็คงมิอาจเทียบเคียงฮ่องเต้ได้นะเจ้าคะ”
ป๋ายซ่าวพูดไปตามเนื้อผ้า แต่ประโยคนี้กลับกระแทกใจหลินเมิ้งหยา
ฮ่องเต้? ฮ่องเต้แห่งต้าจิ้น?
หากไท่จื่อได้ขึ้นครองบัลลังก์จริง เกรงว่าคนแรกที่เขาจะกำจัดคงเป็นหลงเทียนอวี้และสกุลหลิ
