นเองกำลังฝันเฟื่อง
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคถัดไปของนายหญิงจะทำให้นางมีความหวังขึ้นอีกครั้ง
“แต่ถ้าหากทั้งสองแคว้นสามารถควบคุมภาษีได้แล้วล่ะก็ สิ่งที่เจ้าพูดมาทั้งหมดล้วนมีความเป็นไปได้”
ป๋ายซ่าวมองหลินเมิ้งหยา นางไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด
“เฉินเปี่ยวเกอรับปากกับข้าว่าหากข้าช่วยเขาสำเร็จ เช่นนั้นเขาจะมอบอำนาจทางการค้าแห่งเมืองหลินเทียนให้กับข้า ข้าคิดว่าเขาคงอยากให้ข้าไปช่วยพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองหลิ นเทียนกระมัง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะขอเฉินเปี่ยวเกอเปลี่ยนแปลงเรื่องภาษี จากนั้นพวกเราก็จะทำการค้าราบรื่นยิ่งขึ้น”
หลินเมิ้งหยาเข้าใจความหมายของเฉินเปี่ยวเกอในที่สุด
สารภาพตามความจริง เหตุที่บ้านเมืองยังคงยืนหยัดอยู่ได้ก็เพราะการคลังของแคว้น
แม้แต่ขุดดินยังต้องใช้เงิน เช่นนั้นบริหารดูแลบ้านเมืองจะไม่ใช้เงินได้อย่างไร
หากมองจากไหวพริบของเฉินเปี่ยวเกอ ถ้าเขามอบอำนาจทางการค้าให้แก่ลูกน้อง เกรงว่าจะกลายเป็นการเลี้ยงเสือไว้ใกล้ตัวเสียมากกว่า
แต่ถ้าหากเป็นนาง เขาอาจรู้สึกปลอดภัยยิ่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเชื่อว่ากว่าการค้าจะถูกพัฒนา คนรุ่นนี้คงแ
