แต่มิต้องเสียภาษีซื้อขาย ดังนั้นกำไรจึง งมากกว่าหนึ่งเท่า แต่ถ้าหากส่งออกไปขายต่างเมือง เช่นนั้นจะต้องเสียภาษีของทั้งสองเมือง จากนั้นเมื่อเข้าต้าจิ้นไปแล้วยังต้องจ่ายภาษีอีกสามประเภท เมื่อลองคำนวณต้นทุนดูแล้ว หลังจากจ่ายภาษีเสร็จก็จะเหลือกำไรอยู่หกสิบส่วน พอหักลบกับค่าแรงอีกสิบส่วน เกรงว่าจะมีเหลือเพียงเงินทุนเท่านั้นแล้ว”
คำบอกเล่าของป๋ายซ่าวทำให้หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดสินค้าที่นี่จึงมิอาจถูกส่งออกไปขายได้อย่างอิสระ
บางทีอาจเพราะการห้ามทำการค้าสินค้าทางการเกษตรกระมัง ดังนั้นภาษีของแต่ละเมืองจึงไม่ชัดเจน
อีกทั้งภาษีบางประเภทยังถูกตั้งขึ้นมาเพื่อเอารัดเอาเปรียบพวกพ่อค้า ดังนั้นราคาจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
แต่เรื่องนี้คงมิอาจแก้ไขได้ง่ายๆ หากเป็นคนอื่นอาจแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้ แต่เมื่ออยู่ในกำมือของนาง บางทีนางอาจจะพอมีวิธี
“ภาษีเกี่ยวข้องกับรากฐานของทั้งสองแคว้น คาดว่าคงมิอาจแก้ไขได้ในเวลาเพียงสั้นๆ”
หลินเมิ้งหยาพูดเสียงเบา ป๋ายซ่าวเองก็พยักหน้าเห็นด้วย นางรู้ดีว่าต
