หลินมู่จือ เช่นนั้นเจ้าคิดว่าพวกเขาจะมองข้าเช่นไร?”
หลินเมิ้งหยาอธิบายชัดถ้อยชัดคำ ในที่สุดป๋ายซ่าวก็เข้าใจหลังจากหลงทางอยู่ในเมฆทึบมานาน
หันหน้ามองหน้าเจ้านายของตนเอง ก่อนจะสูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าปอด
“ไอหยา คนพวกนั้นจะต้องเคียดแค้นนายท่านหลินอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ หรือว่าพวกเขา…พวกเขาจะประสงค์ร้ายต่อนายหญิงและท่านอ๋อง?”
นี่ก็เป็นเรื่องอันตรายอย่างหนึ่ง เหตุที่เฉินเปี่ยวเกอมอบตำแหน่งอันเล่อจวิ้นจู่ให้แก่นาง หนึ่งเพื่อหยุดยั้งกลอุบายของคนในหอป๋ายเฉา สองเพราะฐานะของนางค่อนข้างพิเศษ เห หตุเพราะบังเอิญเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น
เฉินเปี่ยวเกอมิใช่ฮ่องเต้ขี้ขลาด กลับกันเขามีกลอุบายเจ้าเล่ห์มากมาย หากมีโอกาสแล้วล่ะก็ เขาต้องหาทางเป็นหนึ่งในใต้หล้าอย่างแน่นอน
ทว่าตอนนี้สถานการณ์ในเมืองหลินเทียนไม่เหมาะสมที่จะทำสงคราม
เพื่อความมั่นคงของแว่นแคว้น เขาทำได้เพียงขจัดความทะเยอทะยานของตัวเองทิ้งไป
ทว่าขุนนางเก่าเหล่านั้นล้วนมีฐานะสูงศักดิ์ พวกเขารู้จักเพียงแค่การหาผลประโยชน์เพื่อเสริมสร้างความมั่งคั่งให้กับตนเอง
ราวกับพวกเขาไม่สน
