หวังว่านางจะแค่กังวลเกินไปเท่านั้น
จั่วชิวเฉินส่งข่าวมาบอกว่าให้ระมัดระวังในการเดินทาง
อันที่จริงเขาอยากเดินทางไปพร้อมกับพวกหลินเมิ้งหยา แต่เพราะราชสำนักมีปัญหามากมายให้ต้องจัดการ เขาที่เป็นฮ่องเต้จึงมิอาจเดินทางออกจากเมืองหลวงว่างเทียนได้ แต่ถึงกระนั้นเข ขาก็มอบของมีค่าให้หลินเมิ้งหยามากมาย
“ขอบพระทัยเฉินเปี่ยวเกอ รบกวนท่านขันทีกลับไปทูลพระองค์แทนข้าด้วยว่าข้าจะไม่ทำให้เฉินเปี่ยวเกอต้องผิดหวัง”
สมแล้วที่ขันทีคนนี้เป็นคนสนิทของจั่วชิวเฉิน เขามีไหวพริบว่องไวเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังทำงานได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนนางอดที่จะอิจฉาไม่ได้ อีกเพียงนิดเดียวนางเกือบจะขุดเรื องราวส่วนตัวของเฉินเปี่ยวเกอออกมาได้แล้ว
“พ่ะย่ะค่ะ จวิ้นจู่โปรดวางพระทัย”
มองตามหลังขันทีที่เดินจากไป ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด
ตอนแรกคิดว่าการเดินทางไปยังหอป๋ายเฉาคือจุดสิ้นสุดในการมาเมืองหลินเทียน แต่ใครจะคิดกันเล่าว่าเหตุเพราะผู้บงการซู่เหมยคนนั้นจะทำให้การไปหอป๋ายเฉาในคราวนี้กลายเป็นจุดเร
