ริ่มต้น
เสียงลมหายใจที่คุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไป ก่อนจะได้เห็นนิ้วมือเรียวยาวของหลงเทียนอวี้วางอยู่บนบ่าของนาง
เสื้อตัวนอกที่เขาสวมใส่คลุมทับบนร่างของนาง
ความอบอุ่นแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่าง รู้สึกเสมือนมีคนปกป้องอยู่ตลอดเวลา
ความกระวนกระวายค่อยๆ เลือนหายไป ความคิดที่ชอบพึ่งพาอาศัยผู้อื่นมิใช่สิ่งดี แต่เมื่ออีกฝ่ายเป็นหลงเทียนอวี้ นางกลับไม่รู้สึกว่ามันผิดอะไร
“ลำบากพระองค์แล้ว หากมิใช่เพราะหม่อมฉัน เกรงว่าพระองค์คงไม่ต้องอยู่ที่นี่และเป็นกังวลเรื่องในวังหลวงหรอกเพคะ”
หัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหว ตอนแรกเขาคิดว่าตนเองสามารถปกปิดความคิดของตัวเองเอาไว้ได้แล้วแท้ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะหลบซ่อนไม่พ้นสายตาของนาง
“ไม่เป็นไร เสด็จพ่อสามารถจัดการปัญหาด้วยพระองค์เองได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีชิงหานคอยช่วยเหลือ”
หลงเทียนอวี้อธิบาย อันที่จริงเสด็จพ่อส่งสาส์นลับมาหลายครั้งเพื่อเร่งให้พวกเขากลับต้าจิ้น
แต่เพราะอาการบาดเจ็บที่ไหลของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงเก็บงำเรื่องนี้เอาไว้
อันที่จริงมีประโยคหนึ่งที่จั่วชิวอวี้พูดเอาไว้ แต่พวกเขามิเคยบอกหลิน
