เมิ้งหยา
หากพลาดโอกาสในคราวนี้ไป เช่นนั้นแขนของหลินเมิ้งหยาจะมิอาจกลับมาใช้การได้อีก
มองสตรีในอ้อมกอด แม้หลงเทียนอวี้จะรู้สึกผิดต่อเสด็จพ่อ แต่เขากลับไม่รู้สึกเสียใจ
“จริงสิ ยังมีอีกเรื่องที่หม่อมฉันอยากสารภาพกับพระองค์”
หลินเมิ้งหยาหันหน้าไป หัวใจเต้นระรัวดังเสียงกลอง
ก้มๆ เงยๆ อยู่หลายหน นางมิกล้ามองสีหน้าของหลงเทียนอวี้
“อันที่จริงหม่อมฉันรู้อยู่นานแล้วว่าพระสนมเต๋อเฟยในจวนมิใช่หมู่เฟยของพระองค์ หม่อมฉันมิได้อยากปิดบังพระองค์เลยแม้แต่น้อย แต่เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หม่อมฉันจ จึงต้องชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียให้ดี พระสนมเต๋อเฟยตัวจริงอยู่ในกำมือของฮองเฮา หม่อมฉันกลัวว่าพระองค์จะร้อนใจและทำร้ายพระสนมเต๋อเฟยตัวปลอม หากพระองค์มิอาจให้อภัยหม่อมฉันได้ เช่นนั้นได้โปรดสั่งโบยหม่อมฉันหรือจะด่าว่าอะไรก็ได้เพคะ หม่อมฉันขอน้อมรับความผิด หากเรื่องนี้สำเร็จอย่างราบรื่น หม่อมฉันจะช่วยพระองค์พาพระสนมเต๋อเฟยตัวจริงกลับมาอย่าง แน่นอน”
หลินเมิ้ง
