หยามีท่าทางร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด นางกลัวว่าหลงเทียนอวี้จะไม่ฟังคำอธิบายของนาง
นางมิได้คิดอยากปิดบังเขา แต่เพราะช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ดังนั้นนางจึงลืมไปเสียสนิท
ดวงตาฉายแววรู้สึกผิด สายตาจ้องมองหลงเทียนอวี้เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจตัวเองผิดไป
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะชะงักไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยักยิ้มขมขื่น
“เด็กโง่ ข้าจะโทษเจ้าได้อย่างไร หากมิใช่เพราะไหวพริบของเจ้าในตอนนั้น เกรงว่าข้าคงทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง ไม่ว่าเสด็จพ่อหรือหมู่เฟยล้วนแล้วถูกทำร้ายทั้งสิ้น เจ้ามิได้ทำค ความผิดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำความดีความชอบต่างหาก”
นิ้วมือเคาะหน้าผากของนางเบาๆ ตอนแรกหลงเทียนอวี้ไม่อยากให้อภัยนางรวดเร็วถึงเพียงนี้
เขายังอยากแกล้งนางให้นางร้อนใจอีกสักนิด แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะน่ารักถึงเพียงนี้
ดังนั้นเขาจึงมิอาจทนดูท่าทางกระวนกระวายของนางได้
“พระองค์ไม่โกรธหม่อมฉันจริงๆ หรือเพคะ? แม้หม่อมฉันจะมีเหตุผล แต่ถึงกระนั้นหม่อมฉันก็หลอกพระองค์”
เบิกตากว้าง หลินเมิ้งหยามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
นาง…กำลังฝันอยู่ใช่หรือไม่?
“นี่เรียกว่าหลอกได้อย่างไร? เจ้า
