แต่พี่ป๋ายซ่าวดูแลพระองค์เพียงคนเดียวจะเพียงพอ หรือเพคะ หม่อมฉันเองก็เป็นสาวใช้ของจวนอวี้คนหนึ่ง เช่นนั้นคงน่าละอายหากหม่อมฉันมิติดตามเจ้านายไปคอยรับใช้ด้วย”
วันนี้ซู่เหมยแตกต่างไปจากทุกวัน
ปกตินางมักจะแต่งตัวมิต่างจากนางโลมเพื่อแข่งกับนายหญิง
ทว่าวันนี้นางกลับสวมใส่ชุดสีเทา ศีรษะไร้เครื่องประดับ ใบหน้าไร้เครื่องประทินผิว บางทีคงได้รับคำแนะนำจากใครมา
“นายหญิงของข้าสั่งให้เจ้าหลบไป หูหนวกอย่างนั้นหรือ?”
ป๋ายซ่าวตะคอกด่าเสียงเย็น ตอนนี้นางเรียนรู้วิธีการด่าคนโดยไม่ใจอ่อนเป็นแล้ว
“พี่ป๋ายซ่าวเข้าใจผิดไปแล้ว ข้าเพียงแค่อยากตามไปรับใช้พระชายาเท่านั้น”
