วี้ก็วิ่งออกมาจากจวนของซู่เหมยโดยมีดวงตาบวมแดง
เหตุเพราะหลินเมิ้งหยากำชับเอาไว้แล้ว ดังนั้นป๋ายซ่าวจึงเตรียมรถม้าคอยท่า ขอเพียงหงอวี้วิ่งออกมา นางจะสั่งให้คนพาหงอวี้ไปส่งที่นอกเมืองทันที
ทว่าเวลาเพียงไม่นาน ซู่เหมยที่มีสีหน้าเคร่งขรึมก้าวเท้าเดินออกจากห้อง
คราวนี้นางพยายามหลบหลีกสายตาผู้คน ก่อนจะเดินหลบออกจากประตูหลังจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องไป
เหล่าองครักษ์ยืนเฝ้าประตูหันมองหน้ากันก่อนจะส่งสัญญาณผ่านทางสายตา เมื่อนางเดินออกนอกจวนไปแล้ว พวกเขาจึงแอบวิ่งตามนางไป…
หลังจากเล่นหมากล้อมทั้งวัน หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกอ่อนล้า
หาใช่ร่างกายที่อ่อนล้า แต่เป็นสมองต่างหาก เกมการแข่งขันชิงไหวชิงพริบเช่นนี้ทำให้นางสูญเสียเรี่ยวแรงค่อนข้างมาก
“คนของพระองค์ทำให้กระต่ายแตกตื่นแล้ว แต่อย่าคิดว่านางจะหนีไปเลย กระต่ายเจ้าเล่ห์ย่อมมีสามโพรง [1] หม่อมฉันคิดว่าหากพวกเราประมาท คราวนี้คงออกแรงโดยเปล่าประโยชน์อย่างแน่น นอน”
ป๋ายซ่าวช่วยหลินเมิ้งหยาล้างมือพลางฟังบทสนทนาของพวกเจ้านายไปด้วย
เมื่อก่อนเวลาได้ยินพวกเจ้านายคุยกัน นางมิเคยเข้าใจเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลายวันมานี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับใช้ใกล้ชิดนายหญิงหรือไม่ ดังนั้นนางจึงเร
