ิ่มคุ้นชินมากขึ้น
จนกระทั่งตอนนี้นางเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว
เหตุที่นายหญิงปล่อยตัวหงอวี้และซู่เหมยไปคงมิวายเพราะต้องการดึงดูดตัวคนบงการออกมา
“ไม่หรอก เจ้าวางใจเถิด”
หลงเทียนอวี้ยืนข้างหน้าต่าง สายตาทอดไกล
ไม่ว่าหงอวี้หรือซู่เหมยล้วนมีคนของเขาและจั่วชิวเฉินไล่ตามอยู่
เขารู้จักวิธีการที่ฮ่องเต้แห่งเมืองหลินเทียนใช้ดี แต่เขาก็รู้จักฝีมือของคนที่ตนเองพามาเป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน
คนที่สามารถล่วงรู้ร่องรอยของพวกเขาย่อมมี แต่ไม่มาก
“ตั๊กแตนไล่จับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ทางด้านหลัง [2] มิรู้ว่าคราวนี้ใครจะตกเป็นเหยื่อ? ป๋ายซ่าว เจ้าจงไปเตรียมรถม้า ข้าจะพาเจ้าออกไปดูอะไรสนุกๆ”
หลินเมิ้งหยาส่งยิ้มให้หลงเทียนอวี้ สายตาท่าทางซุกซน
เขาที่คิดจะหักห้ามนางทำได้เพียงกลืนคำพูดลงคอ
หลงเทียนอวี้ส่ายหน้า เขาพบว่าตนเองไม่เคยปฏิเสธคำขอของนางได้เลย
ช่างเถิด ถึงอย่างไรพวกเขาก็ใกล้จะออกไปจากที่นี่แล้ว เช่นนั้นทำให้นางสมหวังหน่อยจะเป็นไร?
ช่วงเวลาพลบค่ำ รถม้าแล่นโคลงเคลงอยู่บนถนนสายหนึ่ง พื้นดินขรุขระไม่ราบเรียบ
คนขับรถม้าเป็นคนขับรถเก่าแก่มีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวงว่างเทียน ขณะนี้เขากำลังสูบบุหรี่จากแท่งสูบ หัวใจมีความฉงนอยู่
