บนโลกใบนี้ย่อมมีคนที่มักเข้าใจผิดว่าตนเองมีโชคชะตาเกิดมาเป็นที่รัก อีกทั้งยังเป็นเจ้าของโลกใบนี้
สุดท้ายคนที่มีความคิดเช่นนี้ล้วนมีจุดจบที่ไม่น่าอภิรมย์
“เจ้าคิดจะจัดการเช่นไร?”
ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกสนุก จั่วชิวเฉินถูกเรื่องนี้ดึงดูดความสนใจขึ้นมา
บางทีสายเลือดสกุลจั่วของพวกเขาอาจมีนิสัยชมชอบความวุ่นวายผสมอยู่
“ไม่ทำอะไรเพคะ ขอเพียงข่าวลือนี้ถูกแพร่ออกไป รับรองว่าจะต้องมีคนทนไม่ไหวอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยายืนข้างหน้าต่าง ทอดสายตามองทิวทัศน์ภายนอก
ดูเหมือนอากาศช่วงนี้จะไม่ดีนัก ท้องฟ้าด้านนอกขมุกขมัว อดที่จะรู้สึกหม่นหมองไม่ได้
“ก็ดี ข้ารู้แล้วว่าควรทำเช่นไร”
มุมปากกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หลินเมิ้งหยาแหงนหน้ามองท้องฟ้า รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้า
“หลงเทียนอวี้ บางทีพรุ่งนี้ฝนอาจจะตกนะ”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทว่าคิ้วของหลงเทียนอวี้กลับขมวดเข้าหากัน ก่อนจะคลายออกในที่สุด
“หากข้าอยู่ข้างกายเจ้า ต่อให้ฝนตกเจ้าก็ไม่มีวันเปียก”
เขาเข้ามายืนด้านหลังของนาง สายตาหยุดอยู่ที่เรือนร่างบอบบางน่าทะนุถนอมของหญิงสาว หัวใจของหลงเทียนอวี้เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่พร้อมจะปกป้อง
ยกแข
