นทั้งสองข้างขึ้นโอบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด นางมิได้ต่อต้าน ซ้ำยังเอนกายเข้าหาวงแขนของเขา
บางทีแม้แต่พวกเขาเองก็คงมิทันสังเกตว่าช่วงนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสนิทชิดเชื้อกันมากกว่าก่อน
แม้แต่เรื่องที่ไม่เคยทำมาก่อนยังแสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
แม้หลินเมิ้งหยาจะยังรู้สึกเคอะเขินอยู่หลายส่วน แต่ใครใช้ให้นางได้รับบาดเจ็บเช่นนี้กันเล่า?
ฉะนั้นนางจึงอาศัยข้ออ้างนี้ปล่อยให้เขาได้ดูแลนาง
“อะแฮ่ม คือว่า…หงอวี้ต้องการมาเข้าพบท่านเพื่อบอกลาเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านยังอยากพบนางหรือไม่?”
ด้านหน้าประตู ป๋ายซ่าวก้มหน้าลงต่ำ สายตามไม่รู้ว่าควรหยุดอยู่ที่ใด
ทว่าหัวใจของนางกลับรู้สึกปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง นายหญิงและท่านอ๋องเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ไม่รู้ว่าทำไมแต่ก่อนแม้พวกเขาจะได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน แต่ก็มิเคย….
ดูเหมือนใกล้จะมีข่าวดีเต็มทีแล้ว
“อืม ให้นางเข้ามาเถิด อย่าลืมมอบเงินให้นางด้วย”
หลินเมิ้งหยาคิดจะผละตัวออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ แต่กลับไม่เป็นผล
ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเพิ่มยางหนาๆ ให้ใบหน้าแล้วอยู่ในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ต่อไป
“เชิญ”
หงอวี้ยืนคอยอยู่หน้าประตู หัวใจกระวนกระวายเป็นอย่างยิ่ง
