ไปข้างนอก
ชำเลืองมองทางเจ้านาย ก่อนจะส่งเสียงกระแอมเบาๆ
“ท่านอ๋อง แขนของพระชายายังคงบาดเจ็บอยู่ ท่าน….ท่านอดทนสักหน่อยเถิดนะเจ้าคะ”
คำพูดของนางทำให้คนทั้งสองกระอักกระอ่วนขึ้นมา
หลินเมิ้งหยาเกือบปล่อยโฮออกมาแล้ว นางอยากหาหลักฐานมาแสดงให้ทุกคนได้ดูเหลือเกินว่าเมื่อคืนมิได้เกิดอะไรขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ทว่าป๋ายซ่าวเพียงแค่หวังดีเท่านั้น เหตุเพราะนายหญิงสั่งเอาไว้ว่าจะต้องโพนทะนาความรักระหว่างพวกเขาเพื่อให้ซู่เหมยอดรนทนไม่ไหว
แต่ใครจะคิดเล่าว่าสิ่งนี้จะย้อนกลับมาทำให้หลินเมิ้งหยากระอักกระอ่วนเสียเอง
กินโจ๊กรสชาติหวานหอม เพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก็รีบก้มหน้าลงไปอีกหน
ทว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนของนาง เช่นนั้นคงไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง
“ข้าว่า….น้องเขย ไหล่ขวาของเมิ้งหยายังไม่หายดี บางเรื่อง…เจ้าก็ระมัดระวังสักหน่อยเถิด มิเช่นนั้นเมิ้งหยาจะพิการเอาได้”
เจ้าของจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องนั่งหลังเหยียดตรงขณะเอ่ยกำชับหลงเทียนอวี้
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับมิส่งเสียงโต้แย้ง เขาผงกศีรษะลงเบาๆ อย่างเห็นด้วย
หลินเมิ้งหยาอดที่จะมีโทสะไม่ได้ เจ้าสองคนนี้เป็นศัตรูกันมิใช่หรือ? เช่นนั้นพวกเขาไปญาติดีกันตั้งแต่ตอนไหน?
“แต่ถึงกระนั้นเปี่
