ลับต่อ
“ชิ จิ้งจอกเจ้าเล่ห์”
แม้จะเอ่ยเช่นนี้ ทว่าแม้อากาศจะอบอุ่น แต่พื้นไม้กลับเย็นเฉียบ
หดตัวขยับเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นเสมือนเตาอั้งโล่ของหลงเทียนอวี้ ขาเล็กวางอยู่บนท่อนขาของเขาขณะมุดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน อาการง่วงงุนที่เพิ่งจะหายไปกลับมาอีกหน
ฮึ นี่เป็นบทลงโทษเขาอย่างหนึ่ง!
หลินเมิ้งหยาที่มิอาจต่อกรกับเขาได้หยิบยกข้ออ้างเพื่อปลอบใจตัวเอง นางใช้แขนของเขาหนุนต่างหมอน ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเบาๆ
หญิงสาวไม่รู้เลยว่าท่าทางว่าง่ายของนางทำให้เต้าอั้งโล่เคลื่อนที่ของนางมีรอยยิ้มกว้าง
คงมิอาจพูดได้ว่าใครกันแน่ที่กำลังถูกเอาเปรียบ
“ไอหยา! พวกเรามิได้ตั้งใจเจ้าค่ะจวิ้นจู่! ได้โปรดลงโทษพวกเราด้วย!”
ประตูถูกเปิดออก เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกพลันดังขึ้น
หลินเมิ้งหยาที่กำลังสะลึมสะลือถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
สิ่งแรกที่นึกขึ้นได้คือตัวนางกับหลงเทียนอวี้กำลังนอนกอดกัน ดังนั้นนางจึงรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ฮือ ฮือ ชื่อเสียงที่สั่งสมมาพังลงหมดแล้ว
“พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด ข้าจะอยู่รับใช้ท่านอ๋องกับพระชายาเอง”
โชคดีที่ป๋ายซ่าวเข้ามาช่วยเอาไว้ได้ทัน นางสั่งให้พวกสาวใช้ในจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องออก
