หนาพลันยื่นไปโอบเอวของนางเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างจับพู่กันในมือของนางโยนทิ้งลงบนพื้น
ออกแรงเพียงเล็กน้อย ร่างบางพลันตกเข้าสู่วงแขนแข็งแกร่งทว่าอบอุ่น
แย่แล้ว! ถูกจับได้แล้ว!
อันที่จริงหลงเทียนอวี้ตื่นนานแล้ว แต่เพราะมิอยากให้ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันกับนางภายในห้องเดียวกันจบลงเร็วนัก
ฉะนั้นเขาจึงเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่นางลุกขึ้นจนกระทั่งหยิบพู่กันกลับมา
เขาเพียงแค่อยากรู้จุดประสงค์ของนางเท่านั้น
มองพู่กันที่ถูกเขาโยนทิ้งไปอีกทาง หลงเทียนอวี้หยักยิ้มน้อยๆ
อาการบาดเจ็บเพิ่งจะดีขึ้นได้ไม่นาน แต่นี่นางคิดจะหาเรื่องอีกแล้ว
โอบกอดร่างบางนุ่มนิ่มโดยระมัดระวังมิให้กระแทกโดนไหล่ขวาของนาง หลับตาลงเสพความสุขเล็กๆ ที่ยากจะมีโอกาสได้รับเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาเป็นผู้นำมาส่งถึงหน้าประตู เช่นนั้นเขาจะพลาดโอกาสนี้ไปได้อย่างไร
“พระองค์ตื่นนานแล้วใช่หรือไม่! คนหลอกลวง!”
หลินเมิ้งหยามีโทสะขึ้นมาแล้ว ทั้งที่เพิ่งจะตื่นนอนเหมือนกัน แต่หลงเทียนอวี้กลับเหมือนคนออกมาถ่ายแบบริมถนน ส่วนนางไปแอบถ่ายภาพเขาอีกทีอย่างไรอย่างนั้น
มือซ้ายยกขึ้นทุบแผงอกของเขา แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกแสบๆ คันๆ เท่านั้น ซ้ำยังแสร้งนอนห
