แม้แต่เสื้อผ้าก็มิอาจสวมใส่ให้ดีได้ สุดท้ายหลินเมิ้งหยาแบกความสิ้นหวังก้มลงมองหลงเทียนอวี้ที่ยังคงนอนหลับอยู่บนพื้น
ผ้าห่มปิดคลุมแผงอกของเขาไว้อย่างพอดิบพอดี มือซ้ายวางอยู่ข้างกาย มือขวาวางอยู่บนแผงอก
ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แม้เวลาจะผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว ทว่าเส้นผมสีดำยาวของเขากลับมิยุ่งเหยิงเลยแม้แต่น้อย
ผิดกับตัวนาง ไม่ต้องมองกระจกหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าเส้นผมของตนเองยุ่งเหยิงพันกันมากน้อยเพียงไหน
เจ้าหญิงนิทราในนิทานคงนอนหลับอย่างงดงามเช่นนี้กระมัง
หากเจ้าหญิงนิทรานอนกัดฟันหรือนอนกรน คาดว่าเจ้าชายคงไม่มีทางแตะปากจุมพิตนางเป็นแน่
ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในสมองจนนางรู้สึกจั๊กจี้หัวใจ
นางลงจากเตียงด้วยฝีเท้าแผ่วเบา สมองครุ่นคิดหาวิธีแกล้งทำให้หลงเทียนอวี้อับอาย
ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาเปิดประตูห้องนอนออกแล้ววิ่งไปที่โต๊ะด้านนอก
หยิบพู่กันเปื้อนน้ำหมึกขึ้นมา มุมปากกระตุกยิ้มชั่วร้าย
คิก คิก คิก แม้จะไม่ทำให้เสียโฉม แต่ถึงกระนั้นก็คงตลกไปได้ครึ่งค่อนเดือน
เดินกลับมาหยุดข้างกายเขาด้วยความระมัดระวัง
วาดรูปเสือหรือว่าเต่าดีนะ?
แต่ยังไม่ทันที่แผนการของนางจะสำเร็จ มือ
