!
นางแพศยาคนนั้นไม่เพียงออดอ้อนบุรุษเหล่านั้น แต่นางยัง…นางยังยั่วโทสะตนเอง!
หากมิใช่เพราะฐานะของนาง เช่นนั้นนางคงไม่มีสิทธิ์ทำเรื่องเช่นนี้
ใช่แล้ว คนผู้นั้นเคยบอกเอาไว้ว่าหากนางนำของสิ่งนั้นออกมา เช่นนั้นฐานะของหลินเมิ้งหยาก็จะถูกนางช่วงชิงมา าได้
เมื่อถึงเวลานั้นหลินเมิ้งหยาจะไม่มีวันหยิ่งผยองเช่นนี้ได้อีก!
คอยดูเถิด พวกผู้ชายเหล่านั้นจะยังคงรักเอ็นดูนางอีกหรือไม่!
ในที่สุดจุมพิตหวานซึ้งก็จบลง
เมื่อครู่หลินเมิ้งหยารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ตอนนี้ปรับตัวได้แล้ว
บางทีอาจเพราะนางเป็นคนที่มาจากโลกอนาคตกระมัง อีกทั้งตนเองกับหลงเทียนอวี้มีใจให้แก่กัน ยิ่งไปกว่านั้นพวกเข ขายังได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันอีกด้วย ดังนั้นการกอดจูบจึงมิใช่เรื่องน่าอายแต่อย่างใด
แม้จะเอ่ยเช่นนี้ แต่ใบหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงแดงเถือก สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่านางหาใช่หญิงสาวไร้ยางอายแต่อย่างใด ด
หลินเมิ้งหยาเบือนหน้าไปอีกทาง นางมิอาจสบตาหลงเทียนอวี้ได้อีกต่อไป
แต่เมื่อมองเห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดด้านนอกหน้าต่าง ดังนั้นนางจึงคิดถึงจุดประสงค์หลักของตนเองขึ้นมาได้
นางทำเพื่อยั่วยุซู่เหมยมิใช่หรือ?
ดังนั้นมือซ้ายจึงเอื้อมไปคล้องคอหลงเที
