อวี้แทบระเบิด
เขาเงยหน้าขึ้นบรรเลงจูบหนักหน่วง ลมหายใจรินรดบนใบหน้าของอีกฝ่าย ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่รู้สึกรังเกียจ
น้อยครั้งนักที่หลินเมิ้งหยาจะเป็นฝ่ายรุกก่อนเช่นนี้
“ท่าน...ท่าน...ท่าน.…”
นางกล่าวคำว่าท่านอยู่ครึ่งค่อนวัน ใบหน้าแดงเถือกของหลินเมิ้งหยาก้มลงมองบุรุษที่กำลังแสดงสีหน้าใสซื่อไร้เด ดียงสาอยู่ทางเบื้องล่าง
ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาหลงเทียนอวี้มักใช้การกระทำแสดงออกแทนคำพูดเสมอ มือหน้ายกขึ้นรั้งท้ายทอยของนางเอาไว้ ก่อนที่ ทั้งคู่จะแลกเปลี่ยนรสสัมผัสหวานละมุนอีกครั้ง
ด้านนอกหน้าต่าง สีหน้าซู่เหมยไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อนางลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคง สายตาพลันเหลือบไปเห็น นชายหญิงในชุดขาวกำลังพลอดรักกันนัวเนียอยู่ภายในห้อง
เปลวไฟแห่งความริษยาลุกโชนไปทั้งหัวใจ สติสัมปชัญญะของนางสูญสิ้นไปในทันที
แม้ว่านางจะยั่วยวนบุรุษผู้นี้อย่างไร แต่หัวใจของเขาแข็งราวกับหินผา
แต่ตอนนี้เขากลับ…เขากลับจูบกอดนางแพศยาคนนั้นอย่างเร่าร้อน!
ความริษยาท่วมท้นไปทั้งหัวใจ
ไม่! บุรุษผู้นี้เป็นของนาง!
ไม่ว่าใครจะคิดเช่นไร แต่ตอนนี้นางเป็นอนุภรรยาของเขาแล้วมิใช่หรือ?
หากเขาไม่ยินยอม เช่นนั้นก็ไม่มีใครบังคับเขาได้
