แววตาเปล่งประกาย
หลงเทียนอวี้ทำเพียงผงกศีรษะลง ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร
หลินเมิ้งหยาค่อยๆ ลุกขึ้น พลางส่งสายตาให้หลงเทียนอวี้หยิบอ่างน้ำขึ้นมา
หลงเทียนอวี้เข้าใจความคิดของนางแล้ว
เขาถืออ่างน้ำเดินตามหลังนาง ก้าวเดินด้วยฝีเท้าแผ่วเบาจนมาหยุดอยู่ข้างหน้าต่าง
บรรยากาศภายใต้แสงจันทร์หนาวเหน็บเงียบเหงา ร่างหนึ่งนั่งชิดกำแพง บางทีนางอาจกำลังห่มผ้าและสาปแช่งหลินเมิ้งหยา าอยู่ก็เป็นได้
ทว่าอยู่ๆ น้ำเย็นเฉียบพลันถูกสาดลงบนร่างของซู่เหมย
หลินเมิ้งหยาถืออ่างน้ำ สายตาเหลือบมองซู่เหมยที่กระโดดลุกขึ้นพรวดอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งกรีดร้องเสียงดังลั่น
นางแย้มยิ้มกว้างดั่งดอกไม้ผลิบาน ไม่รู้ว่าเพราะอารามดีใจหรือไม่ หยดน้ำจากอ่างไหลหยดลงบนพื้นไม้ที่นางเหยีย ยบอยู่
พร้อมกันนั้นร่างกายพลันเสียสมดุลกะทันหัน
“ตุบ...”
มือหนายื่นเข้ามารับร่างของนางเข้าหาอ้อมกอด จากนั้นไม่รู้ว่าบังเอิญหรือจงใจ ริมฝีปากของนางจึงแตะเข้ากับกลีบ ปากของหลงเทียนอวี้
ริมฝีปากที่ประกบกันแนบสนิทแทนที่เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกของนาง
มือกำเข้าหากันแน่น ท่าทางราวกับเด็กที่ถูกโยนขึ้นบนอากาศ
จุมพิตที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้หัวใจของหลงเทียน
