ไม่ว่าในวังหรือจวนอ๋องก็ล้วนแล้วแต่มีบ่าวรับใช้คอยเฝ้ายามทั้งสิ้น
แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายร่างใหญ่โต ยิ่งไปกว่านั้นยังมีน้ำร้อนและเตาไฟ รวมถึงผ้าห่มนวมช่วยสร้างความอบอุ่น
แม้จะอยู่ในช่วงฤดูร้อน แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีเตียงให้นอนและยาสมุนไพรไล่ยุงอีกจำนวนหนึ่ง
คาดว่าป๋ายซ่าวจะต้องไม่มอบสิ่งใดให้ซู่เหมยอย่างแน่นอน บางทีอาจทิ้งไว้ให้เพียงผ้าห่มผืนเดียวเท่านั้น
ทั้งหมดล้วนเป็นผลจากการกระทำของซู่เหมยทั้งสิ้น หลงเทียนอวี้ไม่รู้สึกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย
นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว เขามิเคยใส่ใจชีวิตความเป็นอยู่ของผู้ใด
“ท่านอ๋อง ดูเหมือนเหม่ยเหรินของพระองค์จะสำลอกปอดออกมาแล้วนะเพคะ”
หลงเทียนอวี้หันหน้าไปมองหลินเมิ้งหยาที่ยังคงหลับตาอยู่ ทว่ามุมปากของนางกลับหยักยกขึ้นน้อยๆ
ราวกับกำลังหยอกล้อเขาอย่างไรอย่างนั้น
“อย่าพูดจาเหลวไหล นางทำให้เจ้าตกใจตื่นหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้ลุกขึ้นนั่ง หัวคิ้วขมวดมุ่น สายตาจับจ้องเพียงใบหน้าของหลินเมิ้งหยา เหตุเพราะเขากลัวว่าซู่เหมย ยจะทำให้นางตกใจจนนอนไม่หลับ
“ไม่หรอกเพคะ แต่ดูเหมือนร่างกายของน้องซู่เหมยจะไม่แข็งแรง เช่นนั้นหม่อมฉันมอบน้ำให้นางสักหน่อยจะดีกว่า”
อยู่ๆ ดวงตาพลันลืมขึ้น
