นางเอาไว้ก็เพื่อตบตาคนบงการซู่เหมยแต่เพียงเท่านั้น
“ท่านอ๋องคืนนี้อยู่ค้างแรมที่ห้องหม่อมฉันเถิดเพคะ”
เอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าดวงตาของหลงเทียนอวี้จะเปล่งประกายขึ้นมา
แม้เขาจะรู้สึกแปลกกับคำเชิญชวนเช่นนี้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดความหวังจึงเกิดขึ้นในหัวใจ
หากหลินเมิ้งหยารู้เข้า นางคงพูดไม่ออก
เหตุเพราะมีหลงเทียนอวี้อยู่ ดังนั้นหลังจากป๋ายซ่าวช่วยหลินเมิ้งหยาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงปิดประตูแล้วกล ลับไปยังห้องของตนเอง
หลงเทียนอวี้นอนเหยียดกายบนพื้นไม้ สายตาชำเลืองมองหลินเมิ้งหยาซึ่งกำลังหลับตาสนิทอยู่บนเตียง
ดูท่าเขาจะคิดมากไปเอง
แต่ถึงกระนั้น การได้อยู่ร่วมห้องกับนางและได้ชิดใกล้ถึงเพียงนี้ก็ทำให้หัวใจของเขาปีติยินดีแล้ว
เขาส่ายหน้า ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป
“แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก.…”
บริเวณระเบียงทางเดินพลันเกิดเสียงไอดังอย่างต่อเนื่อง
หลงเทียนอวี้ไม่ต้องออกไปดูก็รู้ว่านางคือซู่เหมยที่ถูกสั่งให้เฝ้ายามในคืนนี้
มุมปากกระตุกยิ้มหยันน้อยๆ
แผนของเมิ้งหยาในคราวนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก
เกรงว่าซู่เหมยคงคิดไม่ถึงอย่างแน่นอนว่าหลินเมิ้งหยาจะสั่งให้นางเฝ้ายามทั้งคืน
อันที่จริง
