องจริง แต่การแสดงย่อมเป็นของจริงแท้แน่นอน
พวกเขาสมควรได้รับรางวัลออสการ์สาขาการแสดงของเชื้อพระวงศ์ยอดเยี่ยม
“ที่ไหนกันเล่า เมิ้งหยาของพวกเราดีที่สุด ทั้งสวย ทั้งจิตใจงดงาม ถ้าหากมีใครบางคนไม่รู้จักหวงแหนหรือเสียดาย เช่นนั้นเจ้าหย่ากับเขาแล้วกลับมาเลือกน้องเขยใหม่ที่นี่ดีหรือไม่?”
จั่วชิวอวี้รีบเข้ามามาประจบประแจงหลินเมิ้งหยาแน่นอนว่าคำพูดนี้ไม่เพียงเรียกสายตาเจือโทสะของหลงเทียนอวี้ได้ แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองยังรู้สึกว่าเขาโหดร้ายจนอยากจะหักนิ้วเขาทิ้ง
“เอาล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว พวกเรามาพูดเรื่องสำคัญกันเถิด หอป๋ายเฉาส่งข่าวมาว่าพบเบาะแสของตำราชิงเจิงผู่แล้ว”
คำพูดของจั่วชิวเฉินสร้างความตกตะลึงให้แก่พวกเขาทั้งสาม
“ชิงเจิงผู่มิได้อยู่ในมือของเมิ้งหยาหรอกหรือ? ข้าว่าเรื่องนี้มิชอบมาพากลอย่างยิ่ง ตอนนั้นผู้อาวุโสสูงสุดมอบตำราชิงเจิงผู่ให้ท่านป้ามิใช่หรือ?”
จั่วชิวอวี้รีบเอ่ยถาม นอกจากจั่วชิวเฉินแล้ว ทั้งสามล้วนมีสมมติฐานอย่างหนึ่ง
“เจ้าหมายความว่ามีคนกุเรื่องตำราชิงเจิงผู่ขึ้นมาเพื่อต้องการเข้าไปสืบทอดตำแหน่งของหอป๋ายเฉา?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกลังเลอยู่หลายส่วน แม้นางจะมิได้กล่าวว่าตำราชิงเจิงผู่อยู่ในมือของต
