ต้องการพึ่งบารมีของหลงเทียนอวี้ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็มิใช่เรื่องยากแต่อย่างใด
“จริงสิป๋ายซ่าว เจ้าไปเชิญอาซิ่วมาหาข้าที”
อาซิ่วออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนตั้งแต่ฟ้าสาง คาดว่าตอนนี้นางน่าจะกลับมาแล้ว
ก่อนหน้านี้อาซิ่วถูกจับตัวไปกับซู่เหมย บางทีเด็กฉลาดเฉลียวคนนี้อาจได้ยินอะไรมาบ้าง
ป๋ายซ่าวรีบออกไปเชิญในทันที ชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วยเสียงเอะอะโวยวายพลันดังขึ้นภายในเรือน
“พี่สาวจวิ้นจู่! พี่สาวจวิ้นจู่! ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรือ? เหตุใดต้องรับซู่เหมยคนนั้นเอาไว้ด้วย!”
เสียงร้องตะโกนดังเข้ามา แต่เพียงได้เห็นสองสามีภรรยาที่กำลังนั่งจิบชา ปากของนางพลันหุบสนิท ก่อนจะทำเพียงส ส่งยิ้มน้อยๆ
“ไม่โวยวายแล้วหรือ? เหตุใดเมื่อก่อนข้าจึงไม่รู้สึกว่าเสียงของเจ้าดังยิ่งกว่าฆ้องกันเล่า? ช่างเถิด ต่อไปคงมิต ต้องใช้ฆ้องแล้ว ใช้เสียงตะโกนของเจ้าก็เพียงพอ”
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าหยอกล้ออาซิ่ว
อาซิ่วรีบสงวนท่าทีประหนึ่งเด็กสาวว่านอนสอนง่าย นางเดินตรงเข้ามาหาหลินเมิ้งหยาพร้อมกับหยิบกำไลหยกงดงามวงหน นึ่งออกมา
“ข้ากำลังร่วมมือกับท่านอย่างไรเล่า ป๋ายซ่าวเล่าให้ข้าฟังหมดแล้วว่าท่านตั้งใจทำให้ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าตัวเ เองกลายเป็นอนุภรรยาของ
