เย็นพัดผ่าน กลีบดอกไม้สีขาวอมชมพูร่วงโรยลงบนพื้น….
“พวกเจ้าเอาวางไว้ที่นี่เถิด พระชายายังไม่ตื่น เบาๆ หน่อยล่ะ อย่าทำให้พระชายาตกใจตื่น”
อรุณรุ่งวันถัดมา ป๋ายซ่าวลุกจากที่นอนอย่างเงียบงัน หยุดยืนหน้าประตูห้องตระเตรียมชุดและเครื่องประดับสำหรับสวมใส่ของหลินเมิ้งหยาในวันนี้
ครั้นอาศัยอยู่ในจวนอวี้ พระชายาไม่เคยเลือกกินเลือกใส่ แต่ถึงกระนั้นไม่ว่าเสื้อผ้าชุดไหนก็ล้วนแล้วแต่โดดเด่นแตกต่างจากพวกคุณหนูสูงศักดิ์ในเมืองหลวงทั้งสิ้น
เครื่องประดับในวันนี้ประกอบด้วยปิ่นทองระย้าลายดอกโบตั๋น วัสดุล้วนทำจากทอง มุขแต่ละเม็ดล้วนถูกขัดจนเรียบเนียนกลมกลึง นอกจากนี้ยังมีตุ้มหูสีชาดลายดอกเหมยและดอกหรงฮวา
เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนหรูหรางดงาม ขณะเดียวกันยังมีชีวิตชีวา
ชุดกระโปรงทำจากผ้าต่วนชั้นดีของเมืองหลินเทียน ด้านในคือชุดเกาะอกชาววังสีเขียวเมล็ดถั่ว รองเท้าปักสีอ่อนประดับไข่มุกขนาดเท่าเล็บมือสองเม็ด
ชุดเหล่านี้ถูกส่งมาจากฝ่ายเย็บปักของวังหลวง
แม้จะเกิดเรื่องขึ้นอย่างกะทันหัน ทว่าฝีมือในการปักเย็บกลับไร้ที่ติ
ลวดลายดอกเหมยถูกปักลงบนชุดอย่างพิถีพิถัน หากคนอื่นสวมใส่คงมิต่างอันใดจากพวกแม่สื่อ แต่เมื่ออยู่
