าหารเช้ายังได้กินเพียงน้อยนิด ดังนั้นเพียงคุยกันสองสามคำ พวกสาวใช้ก็ถูกป๋ายซ่าวซื้อใจได้สำเร็จ
ยกถ้วยน้ำชา ป๋ายซ่าวชวนสนทนา
เหล่าสาวใช้เริ่มผ่อนคลายขึ้นมาบ้างแล้ว ในที่สุดก็พูดคุยเรื่องข่าวซุบซิบในจวนเซิ่นจวิ้นอ๋อง
“เฮ้อ เพียงได้เห็นแม่นางป๋ายซ่าวก็รู้ได้ทันทีว่าจวิ้นจู่ของพวกเราไม่ธรรมดา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอ๋องอวี้แห่งต้าจิ้นจะไม่รู้จักหวงแหน”
สาวใช้ใบหน้ากลมกลึงพูดจบก็รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่หลายส่วน
ทว่าป๋ายซ่าวกลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ นั่งจิบชาพลางกินขนม บางครั้งก็ส่งสายตาฉงนสงสัยใคร่รู้
แม่นางคนนั้นจึงได้ใจมากขึ้น จะมีสาวใช้คนใดไม่ชอบนินทาเรื่องเจ้านายบ้างเล่า
“เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าแม่นางซู่เหมยคนนั้นหาใช่หญิงสาวสูงศักดิ์แต่อย่างใด แม่นางป๋ายซ่าว เจ้าเดินทางมาพร้อมพวกนาง เช่นนั้นเจ้ารู้ภูมิหลังของพวกนางหรือไม่?”
ซู่เหมย? ที่แท้เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับซู่เหมย!
ระหว่างการเดินทาง อาซิ่วมักเล่าให้นางฟังถึงพิษสงร้ายกาจของซู่เหมย
แต่เพราะมิได้รับคำสั่งจากนายหญิง ดังนั้นนางจึงให้หงอวี้และซู่เหมยตามมาได้
ต่อมานางและอาซิ่วไม่มีเวลาสนใจพวกนางสองพี่น้องเพราะกำลังกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของ
