หรือไม่? ตลอดหลายวันมานี้ลำบากพวกเจ้าแล้ว”
ป๋ายซ่าวได้วิชาการปะเหลาะคนจากหลินเมิ้งหยามาไม่น้อย
ความอ่อนน้อมถ่อมตนยังคงเป็นอาวุธอันทรงพลังอยู่เสมอ
เพียงได้ยินว่าสาวใช้คนสนิทของจวิ้นจู่ต้องการเชิญพวกนางดื่มน้ำชา มุมปากแย้มยิ้มกว้างในทันใด
“แม่นางเกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราเป็นเพียงสาวใช้หยาบกระด้าง เช่นนั้นจะดื่มชาร่วมกับแม่นางได้อย่างไร”
พวกนางมักเอื้อนเอ่ยอย่างเกรงใจอยู่บ่อยครั้ง ทว่าป๋ายซ่าวกลับส่งยิ้มอ่อนโยนและเอ่ยประเล้าประโลมต่อ
“ข้าเองก็เป็นเพียงสาวใช้ แต่เพราะนายหญิงใช้งานจนเคยชินแล้วก็เท่านั้น ข้าต่างหากที่รู้สึกว่าพวกเจ้าช่างฉลาดเฉลียวมีไหวพริบยิ่งนัก คาดว่าวันข้างหน้าจะต้องมีตำแหน่งใหญ่โตอย่างแน่นอน พวกเราล้วนเปรียบเสมือนพี่น้องกัน อย่าได้เกรงใจกันอีกเลย ไปเถิด วันนี้เหมาะแก่การดื่มชายิ่งนัก”
แม่นางเหล่านั้นยิ้มกว้างแล้วเดินตามป๋ายซ่าวไปยังห้องในลานฝั่งตะวันตก
อันที่จริงที่นี่เป็นห้องซึ่งจัดเตรียมไว้ให้ป๋ายซ่าว แต่นางยืนกรานเสียงแข็งว่าจะอยู่รับใช้ที่ห้องของหลินเมิ้งหยา ฉะนั้นที่นี่จึงกลายเป็นห้องเตรียมชาชั่วคราว
ป๋ายซ่าวใช้เงินซื้อผลไม้และขนมมาเล็กน้อย
ทุกคนลุกจากที่นอนกันแต่เช้า ยิ่งไปกว่านั้นอ
