หลินเมิ้งหยามองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย ป๋ายซ่าวดูเหม่อลอยกว่าปกติ หลินเมิ้งหยาโบกมือซ้ายไปมาด้านหน้านาง ทว่าอีกฝ่ายกลับมิตอบสนอง
แปลกจริงเชียว ป๋ายจื่อต่างหากที่มักเหม่อลอย นี่หรือว่านางเลียนแบบป๋ายจื่อกัน?
“เป็นอะไรไป? คิดถึงบ้านหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเขย่าแขนป๋ายซ่าวเพราะคิดว่าคำพูดของนางเมื่อคืนทำให้หญิงสาวคนนี้คิดมาก
ราวกับคนที่เพิ่งตื่นจากความฝัน นางชะงักก่อนจะมองหน้านายหญิงของตน
ใบหน้างดงามหมดจด ท่วงท่าสง่างาม ชาติกำเนิดสูงส่งไม่ธรรมดา
เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่รู้จักหวงแหนสตรีที่เพียบพร้อมเช่นนี้กันเล่า?
ยิ่งคิดยิ่งโมโห ฟันขบริมฝีปากแน่น แต่นางไม่รู้ว่าจะรายงานพระชายาเช่นไร
“ดูท่าทางห่อเหี่ยวของเจ้านั่นเถิด มีคนรังแกเจ้าหรือ? เล่าให้ข้าฟังสิ ข้าจะแก้แค้นแทนเจ้าเอง”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยหยอกล้อ บนโลกใบนี้เห็นจะมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถรังแกป๋ายซ่าวได้
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่ป๋ายซ่าวได้ยิน หยดน้ำตาสีใสพลันรินไหลออกจากเบ้าตา หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาแล้ว
“นายหญิง ฮือ ฮือ ข้าผิดเองเจ้าค่ะ ข้าทำร้ายท่านแล้ว”
หลินเมิ้งหยามิต่างอันใดจากพระสงฆ์องค์เจ้าที่คลำหาผมของตนเองไม่เจอ
เหตุใดนางจึงพูดจา
