ไร้ต้นสายปลายเหตุเช่นนี้เล่า?
มือซ้ายอังที่หน้าผากของป๋ายซ่าว แปลกจริง ไม่ได้มีไข้นี่นา
หรือจิตใจจะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง?
“เจ้าเป็นอะไรไป? อย่าร้อง อย่าร้อง มีเรื่องอะไรก็บอกข้าเถิด”
หลินเมิ้งหยารู้สึกทำอะไรไม่ถูก ปกติคนที่มักร้องไห้คือป๋ายจื่อ
ทุกครั้งป๋ายจีและป๋ายซ่าวมักจะหาเรื่องขำขันชวนนางหัวเราะ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวที่ใจร้อนอย่างป๋ายซ่าวจะร้องไห้ราวกับดอกสาลี่ต้องฝนเช่นนี้
ขณะเดียวกันสมองของหลินเมิ้งหยาพลันปรากฏความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน แต่ทุกเรื่องล้วนถูกนางตัดออก
ร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เมื่อผ้าเช็ดหน้าสองผืนเปียกจนชุ่มแล้ว ป๋ายซ่าวจึงหยุดส่งเสียงสะอื้น
ส่วนหลินเมิ้งหยาเองก็เข้าใจสาเหตุที่ทำให้นางร้องไห้ในที่สุด
“ข้าเป็นใครกันเล่า ท่านอ๋องเป็นชาย ดังนั้นเขาย่อมต้องมีสตรีคอยเอาอกเอาใจ ดูเจ้าเถิด ร้องไห้จนกลายเป็นอะไรไปแล้ว”
หลินเมิ้งหยานึกความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา
ป๋ายซ่าวคิดไม่ถึงเลยว่าพระชายาจะมีท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้
ดวงตาเปล่งประกายราวหยดน้ำกระพริบขึ้นลงถี่ๆ นางมองพระชายาของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
หรือเพราะตกจากหลังม้า สมองของพระชายาจึงได้รับการกระทบกระเทือน?
สวรรค์โปรด แย่
