เองก็ยังไม่รู้ เช่นนั้นเฉินเปี่ยวเกอจะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?
“ไม่มีประโยชน์หรอกเพคะ ข้ามิได้อาศัยอยู่ที่นี่ ต่อให้ท่านมอบอำนาจให้ข้า ข้าก็มิอาจใช้มันได้”
ส่งสายตาเง้างอนไร้ซึ่งพิรุธใดๆ
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไปหัวเราะคิกคักให้กับจั่วชิวเฉินด้วยท่าทางเสมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เพื่อลองหยั่งเชิงว่ามีอีกฝ่ายจะมีไพ่ตายเช่นไรอีก
“อำนาจเชียวนะ เจ้าคงไม่สนใจ เช่นนั้นคงมีเพียงทรัพย์สมบัติที่เปี่ยวเกอจะสามารถมอบให้เจ้าได้ แม้ท่านอ๋องของเจ้าจะมีอำนาจล้นฟ้า แต่เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เจ้าเองก็ควรมีสินเดิมมากหน่อยมิใช่หรือ?”
เอ่ยโน้มน้าวโดยไร้ซึ่งพิษภัย ทั้งหมดที่กล่าวออกมาล้วนทำเพื่อหลินเมิ้งหยาทั้งสิ้น
หลุบตาต่ำ หลินเมิ้งหยาตอบเสียงกลั้วหัวเราะ
“เปี่ยวเกอใจกว้างยิ่งนัก ได้ เช่นนั้นข้าจะช่วยท่านตามหาตำราชิงเจิงผู่ แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ ข้าต้องการดูแลหอป๋ายเฉา แต่ข้าจะไม่มีทางโรยเกลือลงแร่เหล็กเป็นอันขาด”
แลกเปลี่ยนเงื่อนไขเสมือนกำลังหยั่งเชิงอีกฝ่ายก็มิปาน ทั้งรุกทั้งรับเพื่อรอฟังความเห็นของอีกฝ่าย
“ได้ แต่เกรงว่าตำราชิงเจิงผู่จะมิอาจหาเจอได้ง่ายๆ เช่นนั้นกำหนดเวลาสักสามเดือนเป็นอย่างไร?”
สามเดือน?
