เหตุเพราะร่างกายยังคงอ่อนแอ เพียงเดินจากลานกลับมายังเตียงก็ทำให้นางเหนื่อยหอบเสียแล้ว
บางทีอาจเพราะตอนกลางวันนางออกแรงมากเกินไปกระมัง
ป๋ายซ่าวปูเตียงอย่างที่นางชอบรอไว้ก่อนแล้ว ประคองหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเป็นชุดนอน ป๋ายซ่าวยกผ้านวมเข้ามาพร้อมทั้งดึงดันว่าจะนอนข้างล่างเตียงหลินเมิ้งหยาให้ได้
“เจ้าจะลำบากเช่นนี้ไปทำไมเล่า? ใช่ว่าจวนจวิ้นอ๋องไร้ห้องหับเสียเมื่อไร เจ้านอนเช่นนี้ไม่ดีต่อร่างกายเลยแม้แต่น้อย”
ภายในห้องเหลือเพียงแสงจากเปลวเทียนเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาตะแคงหน้ามองดูป๋ายซ่าวที่นอนอยู่บนพื้น
“ไม่เจ้าค่ะ ตอนนี้ร่างกายของนายหญิงไม่แข็งแรง หากนายหญิงกระหายน้ำแต่ไม่มีใครรินให้จะทำเช่นไร ข้าจะอยู่รับใช้นายหญิงอยู่ที่นี่ไม่จากไปไหนแล้วเจ้าค่ะ”
ป๋ายซ่าวไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เหตุเพราะที่นี่มีผ้าบุนวมผืนใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้นพื้นไม้ของจวนแห่งนี้ยังทำจากต้นฝ้าย แม้จะใช้เท้าเหยียบก็ยังสัมผัสถึงความสบายได้
บนบ่าของนางแบกความหวังของเหล่าพี่น้องอยู่ เมื่อนายหญิงได้รับบาดเจ็บ นางจึงทุกข์ใจยิ่งนัก
หากยังไม่ดูแลนายหญิงให้ดีอีก นางคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
หลินเมิ้งหยาเอ่ยโน้มน้าวอีกสองสามคำ ทว่านางกลับยังยืน
