ยันคำเดิม
ในเมื่อไม่มีทางเลือก หลินเมิ้งหยาจึงทำได้เพียงสั่งให้นางนำพรมขนแกะมาปูพื้น
“ป๋ายซ่าว เจ้าคิดว่าเมืองหลินเทียนเป็นอย่างไร?”
หลินเมิ้งหยานอนอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างเปิดกว้าง เสียงนุ่มนวลเสมือนกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระ
“ก็ไม่เลวเจ้าค่ะ เมื่อเทียบกับต้าจิ้นของพวกเราแล้ว พวกแม่นางที่นี่ฉลาดเฉลียวมีไหวพริบยิ่งนัก จริงสิเจ้าคะนายหญิง ระหว่างทางมาที่นี่ข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีของดีๆ ที่ต้าจิ้นไม่มีมากมาย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าที่บ้านแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
ยิ่งเดินทางจากบ้านมาไกลเท่าไร นางยิ่งรู้สึกว่าบ้านเป็นสถานที่ที่อบอุ่นและล้ำค่าที่สุดแล้ว
ตอนนี้นางอยากจะบินกลับต้าจิ้นเลยเสียด้วยซ้ำ นางอยากกลับไปหาพวกพี่น้องของตนเองเพื่อใช้ชีวิตสนุกสนานดั่งเดิม
“อืม เช่นนั้นก็ดีแล้ว แต่ที่นี่ก็เปรียบเสมือนบ้านหลังหนึ่งของข้าเช่นเดียวกัน ป๋ายซ่าว หากข้าต้องอยู่ที่นี่ เช่นนั้นเจ้าจะอยู่กับข้าหรือไม่?”
ป๋ายซ่าวไม่เข้าใจเท่าไรนักว่าเหตุใดนายหญิงจึงเอ่ยเช่นนี้
ความคิดแรกที่เกิดขึ้นคือนายหญิงเป็นพระชายาของต้าจิ้น แน่นอนว่านางไม่อาจอาศัยอยู่ในเมืองหลินเทียนได้
แต่นางก็นึกขึ้นมาได้อีกว่านายหญิงมีอีก
