หรือไม่?”
แขนขวาของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง แต่เมื่อป๋ายซ่าวไปโดน นางจึงแสร้งโอดครวญด้วยความเจ็บปวดออกมา
“โอ๊ย…”
ป๋ายซ่าวรีบชักมือกลับ ชำเลืองมองนายหญิงอย่างรู้สึกผิด นางไม่กล้าแตะต้องแขนขวาของนายหญิงอีก
“เด็กคนนี้นี่ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วัน เหตุใดจึงทำท่าทางเหมือนไม่รู้จักข้าแล้วเล่า หรือใบหน้าของข้ามีสิ่งใดผิดปกติ ใยเจ้าจึงจ้องตาแข็งเช่นนั้น?”
หลินเมิ้งหยาอดที่ไม่ได้ที่จะเรียกร้องความสนใจจากอาซิ่ว ทว่าเด็กคนนี้กลับกะพริบตาปริบๆ มองตนเอง
แววตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส
“พี่เมิ้งหยา ที่แท้ท่านก็คือชายาอวี้ผู้เลื่องชื่อลือนามผู้นั้น! สมคำร่ำลือจริงๆ คนที่ข้าเลื่อมใสมาตลอดก็คือท่าน!”
หลินเมิ้งหยามิได้รู้สึกแปลกใจที่อาซิ่วล่วงรู้ตัวตนของนาง
เด็กคนนี้เป็นคนตรงไปตรงมา คาดว่านางคงเป็นผู้ปกป้องป๋ายซ่าวระหว่างที่เดินทางมายังที่นี่อย่างแน่นอน
ฉะนั้นป๋ายซ่าวจึงเผลอเผยตัวตนของนางไปโดยมิได้ตั้งใจ
เหตุเพราะความกระวนกระวาย ดังนั้นเหตุการณ์คงวุ่นวายไม่น้อย หลินเมิ้งหยาเชื่อว่าป่านนี้ข่าวเรื่องตัวตนของนางคงแพร่กระจายไปทั่วทั้งขบวนการค้าแล้ว
ป๋ายซ่าวจะต้องร้องห่มร้องไห้
