เพราะความกังวลอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นนางคงไม่ใช่ป๋ายซ่าว
“เจ้าเลื่อมใสข้าเรื่องอันใดเล่า? เฮ้อ เหตุที่ข้าต้องการปกปิดตัวตนก็เพราะชื่อเสียงฉาวโฉ่ของตัวเอง เหตุใดชื่อเสียงของข้าจึงเลื่องลือไปถึงเมืองเลี่ยหยุนได้?”
หลินเมิ้งหยาจงใจถอนหายใจเพื่อหยอกเย้าอาซิ่ว
อาซิ่วฉีกยิ้มจนตาหยีก่อนจะนั่งลงข้างหลินเมิ้งหยา ท่าทางเหมือนน้องสาวผู้คลั่งใคล้ไม่มีผิด นางจ้องหลินเมิ้งหยามิวางตาก่อนจะเอ่ย
“แน่นอนว่ามิใช่ชื่อเสียงฉาวโฉ่แต่อย่างใด! ข้าได้ยินมาว่าตอนที่ท่านและท่านอ๋องอวี้แต่งงานกัน ท่านอ๋องอวี้มีตาแต่หามีแววไม่ เขาคิดจะทิ้งท่านไว้นอกประตูจวน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าการปรากฏตัวของท่านจะทำให้ท่านอ๋องตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขารีบต้อนรับท่านเข้าสู่จวนทันที ยังมีอีกนะเจ้าคะ ตอนนั้นมีพวกอันธพาลอำนาจคับฟ้าชอบกลั่นแกล้งรังแกคนในเมืองหลวง แต่ท่านกลับไม่กลัวแล้วจัดการคนเหล่านั้นจนกลิ้งกระเด็นกระดอนเหมือนลูกบอล สุดท้ายท่านช่วยราษฎรยากแค้นเอาไว้เป็นจำนวนมาก ทุกคนล้วนเคารพเลื่อมใสท่าน ยังมีอีก ยังมีอีก…”
หลินเมิ้งหยารีบร้องห้ามอาซิ่ว สวรรค์โปรด นี่ใครปล่อยข่าวลือเรื่องพวกนี้กันเล่า?
“หยุด หยุด หยุด หากยังพูดต่อเกรงว่าข้าจะกลา
