“พวกท่านหมายถึง…ตำราชิงเจิงผู่ใช่หรือไม่?”
คำถามนี้ของหลินเมิ้งหยาทำให้บุรุษทั้งสามตื่นตะลึง ขณะเดียวกันพวกเขามีความคิดของตนเอง แม้ว่าใบหน้าจะยังคงสงบนิ่งอยู่ก็ตาม
สมองของหลินเมิ้งหยาหมุนติ้ว ต่อให้นางโง่เขลาแต่นางก็ดูออกว่าตำราชิงเจิงผู่หาใช่ตำราแพทย์ธรรมดาๆ
“ข้าคงไม่อาจปิดบังพวกท่าน ข้าหาตำราชิงเจิงผู่เจอแล้ว แต่มันก็ถูกทำลายลงไปแล้วเช่นเดียวกัน”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาหาได้พูดจาไร้สาระ เหตุเพราะนอกจากคนที่มีระบบเซินหนงเช่นเดียวกับนางแล้ว คนอื่นก็ไม่มีทางอ่านตัวอักษรออก
ยิ่งไปกว่านั้นหากเปิดเผยสิ่งที่อยู่ในตำราออกมาแล้วล่ะก็ บางทีก็อาจไม่ส่งผลดีต่อพวกเขาทั้งสาม
“ทำลายลงแล้ว…”
คนที่มีปฏิกิริยาเด่นชัดสุดเห็นจะเป็นชิวอวี้
ใบหน้าอึ้งงันเหมือนคนสิ้นสติ ปากขมุบขมิบพึมพำ
“ตำราชิงเจิงผู่เป็นเพียงตำราธรรมดาเท่านั้น แม้จะถูกทำลายก็ไม่เห็นจะต้องเสียใจถึงเพียงนี้”
เพียงได้ยินประโยคนี้ของนาง จั่วชิวอวี้แสดงท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด
ท่าทางเสมือนคนเจ็บปวดเจียนตาย สายตาจับจ้องหลินเมิ้งหยาราวกับนางเป็นเด็กไม่เอาไหน
ทว่าจั่วชิวเฉินกลับเข้ามาห้ามเขาเอาไว้ แม้ฮ่องเต้พระองค์นี้จะอึ้งงันมิต่างกัน แต่หลังจากลังเลอย
