ๆ ขณะช่วยนางเช็ดปาก
“เขามีเวลาสนใจข้าเสียที่ไหน คงไม่พูดไม่ได้ว่าเจ้าและจั่วชิวอวี้ฝีมือเก่งกาจยิ่งนัก หลังจากพวกเจ้าออกเดินทางไม่นาน เสด็จพ่อก็ฟื้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าใครแอบเล่าเรื่องที่พวกเจ้าออกจากเมืองมาเสาะหายาให้เสด็จพ่อฟัง ขณะนั้นข้ากำลังเดินทางกลับจากกานโจว แต่ได้รับพระราชโองการลับจากเสด็จพ่อเสียก่อน พวกไท่จื่อแอบกระทำความผิดลับหลังเสด็จพ่อเอาไว้มากมาย ตอนนี้พวกเขากำลังพยายามหาวิธีปกปิดอยู่ ฉะนั้นยามนี้ย่อมไม่มีเวลามาสนใจข้า”
คิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาตรึกตรองในใจ ตอนแรกนางคิดว่าฮ่องเต้จะปกปิดเรื่องการฟื้นคืนสติเอาไว้เป็นความลับ เหตุเพราะหากบอกให้พวกไท่จื่อรับรู้ เช่นนั้นจะไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรือ?
ทว่าเมื่อลองไตร่ตรองดูอีกหน เสด็จพ่อของหลงเทียนอวี้เป็นใครกันเล่า การที่พระองค์ทำเช่นนั้นย่อมมีเหตุผล
ตอนนี้ฮองเฮาและไท่จื่อแทรกแซงจนต้าจิ้นระส่ำระส่าย
“เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะออกไปติดตามเรื่องป๋ายซ่าว”
หลงเทียนอวี้หาข้ออ้างในการปลีกตัวจากหลินเมิ้งหยา เมื่อนางผงกศีรษะลง เขาจึงรีบสาวเท้าออกจากห้อง
เมื่ออยู่ด้านนอก เขาลอบถอนหายใจเบาๆ
แม้จะอยากอยู่กับนางเพี
