งฟางสวีนับเป็นชายชาตินักรบคนหนึ่ง
นางกับอาซิ่วมีวาสนาต่อกัน อีกทั้งยังผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมาไม่น้อย ดังนั้นนางจึงมองพวกตงฟางสวีเสมือนสหายเก่า
เพียงแค่นางขอร้องหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้ว่ามิให้เผยตัวตนของนาง
โดยเฉพาะกับพวกท่านกัว นางกำชับเอาไว้ว่าให้บอกพวกเขาว่านางเป็นภรรยาของหลงเทียนอวี้เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นนางไม่อยากให้พวกท่านกัวรู้
แต่เพราะท่านกัวและตงฟางสวีดูแลปกป้องจั่วชิวอวี้และนางเป็นอย่างดี ดังนั้นจั่วชิวเฉินจึงมีพระราชโองการให้ขบวนการค้าของพวกเขาทั้งสองสามารถเดินทางเข้าออกเมืองหลินเทียนได้อย่างอิสระ ยิ่งไปกว่านั้นยังมอบสิทธิในการค้าเฉกเช่นเดียวกับคนในเมืองหลินเทียนให้แก่พวกเขาด้วย
เรื่องนี้ย่อมเป็นค่าตอบแทนที่มิอาจหาสิ่งใดมาทดแทนได้ คนฉลาดอย่างพวกท่านกัวจึงไม่เค้นถามสิ่งใด
โชคดีที่ตอนที่พวกป๋ายซ่าวมาถึง หลินเมิ้งหยาสามารถลุกขึ้นเดินได้บ้างแล้ว
นางได้รับบาดเจ็บเพียงแค่ไหล่ขวา แต่เพราะเสียเลือดมากร่างกายจึงอ่อนแอ
ตลอดหลายวันมานี้นางอยู่ดีกินดี อีกทั้งยังดื่มยาบำรุงร่างกายมากมาย ดังนั้นร่างกายจึงแข็งแรงขึ้นไม่น้อยเรี่ยวแรงเองก็เริ่มกลับมาแล้ว
แต่ถึงกระนั้นก็ยังเหนื่อยง่าย
