เพียงเดินไม่กี่ก้าวก็หอบแฮ่ก แฮ่ก เสียแล้ว
ทว่าหลินเมิ้งหยารู้ดีว่าการอาบแดดย่อมส่งผลดีกับร่างกาย
หลงเทียนอวี้ประคองร่างของนางออกมายืนที่หน้าเรือนเพื่อชื่นชมดอกไม้ในสวน
“นี่เป็นของล้ำค่าที่เซิ่นจวิ้งอ๋องมอบให้จวิ้นจู่เป็นพิเศษเจ้าค่ะ ท่านอ๋องรับสั่งว่ามันคือหยางชุนป๋ายเสวี่ย ดอกไม้เหล่านี้ล้ำค่ายิ่งนัก เกรงว่าจะมีเพียงจวิ้นจู่เท่านั้นที่เหมาะสมกับดอกไม้เหล่านี้เจ้าค่ะ”
เหล่าสาวใช้ต่างรู้เรื่องที่ว่าแขกผู้พำนักในจวนแห่งนี้คือสมบัติล้ำค่าแห่งเมืองหลินเทียนแล้ว
ดังนั้นพวกนางจึงมักประจบประแจงหลินเมิ้งหยาอยู่บ่อยครั้ง
หลินเมิ้งหยามองดูดอกไม้สีขาวอมชมพู เคยได้ยินมาว่าหากต้องการให้ดอกไม้ชนิดนี้บาน เช่นนั้นจะต้องใช้นมวัวและนมแพะราดรดเป็นสารอาหาร
ยิ่งไปกว่านั้นก่อนดอกไม้ผลิดอกต้องห้ามมิให้โดนฝน ลมแรงหรือตากแดดจัด กว่าดอกไม้จะเบ่งบานผู้ดูแลจะต้องใช้ความอดทนค่อนข้างมาก
แต่ละต้นจะออกดอกเพียงดอกเดียวเท่านั้น หากผลิดอกเกินหนึ่งดอก เช่นนั้นดอกไม้ทั้งสองจะแย่งสารอาหารกันและตายไปในที่สุด
ทว่าเมื่อดอกไม้เบ่งบานแล้ว ต่อให้ถูกลมกระโชกแรง เปียกฝนหรือโดนแดดแผดเผาก็มิเป็นปัญหา มันยังสามารถยื่นดอกชูชันได้อีกร
