าวสิบวันเลยทีเดียว
ดังนั้นเมื่อจั่วชิวเฉินมอบมันให้กับนาง นางจึงดีใจเป็นอยากมาก
ดอกไม้ชนิดนี้ก็เหมือนกับนาง แม้จะต้องเติบโตขึ้นมาด้วยความหวาดระแวงและต้องเจออุปสรรคมากมาย แต่หลังจากดอกไม้ผลิบานแล้ว ไม่ว่าใครหน้าไหนก็มิอาจเด็ดนางทิ้งได้อีก
ฮ่องเต้เมืองหลินเทียนร้ายกาจไม่เบา เปรียบเปรยคนกับดอกไม้ได้อย่างไร้ที่ติ
“ไปพักผ่อนตรงนั้นก่อนเถิด อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อย”
หลงเทียนอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาประคองหลินเมิ้งหยาไปนั่งบนเก้าอี้ที่รองด้วยผ้าขนแกะหนานุ่มเอาไว้แล้ว
หลงเทียนอวี้ยืนข้างกายนางตลอดเวลา เมื่อเห็นท่าทางของนางที่ชื่นชอบดอกหยางชุนป๋ายเสวี่ย เขาจึงจดจำสิ่งนี้เอาไว้
หากกลับไปที่จวนอวี้แล้ว เขาจะปลูกดอกไม้ชนิดนี้เพื่อทำให้นางดีใจ
“หม่อมฉันหาได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น นอกจากแขนขวาแล้ว ทุกอย่างล้วนปกติดี พระองค์อย่ากังวลไปเลย ไปจัดการธุระของพระองค์เถิดเพคะ”
หลินเมิ้งหยาตบหลังมือหลงเทียนอวี้เบาๆ อันที่จริงนางรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย แต่เพื่อไม่ทำให้พวกป๋ายซ่าวเป็นกังวล ดังนั้นนางจึงพยายามเดินไปมาและแสร้างทำเป็นสบายดี
อย่าคิดว่าป๋ายซ่าวเป็นเพียงสตรีเลือดร้อน หากนางได้บ่นขึ้นมา รับรองว่าฝี
