ีกทั้งยังมีมงกุฎหยกขาวลายกิเลนโอบรัดเส้นผมเอาไว้
หนวดเคราถูกตัดจนสะอาดสะอ้าน ริมฝีปากกลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง
ดวงตาสุขุมเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนจนคนมองตกอยู่ในภวังค์
“ดีขึ้นแล้วเพคะ เฉินเปี่ยวเกอพระราชทานยาล้ำค่าหลายอย่างมาให้ ฉะนั้นจึงไม่เจ็บมากแล้ว”
นิ้วเรียวยาวยื่นเข้าไปยกผมขึ้นทัดหูของนางด้วยความเคยชิน
เพียงนิ้วมือสัมผัสกับผิวหน้า ความอบอุ่นจนเรียกว่าร้อนรุ่มพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งใบหน้า
หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะเบือนสายตาหนี
—————–
หมายเหตุ
ฮวงซง [1] คือคำเรียกแทนตัวฮ่องเต้ โดยญาติที่มีอายุน้อยกว่าเป็นผู้เรียก
เปี่ยวเกอ [2] คือคำเรียกที่ญาติผู้น้องใช้เรียกญาติผู้พี่
