”
อาจเพราะรอคอยฟังเสียงนางเรียกตนเองว่าเปี่ยวเกอมานานหลายปี ฉะนั้นจั่วชิวเฉินจึงมีความหวังค่อนข้างมาก
ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายแล่นพล่านไปทั้งร่าง มุมปากฉีกยิ้มกว้าง ท่าทางดีใจราวกับว่าเขาสามารถโอบอุ้มผืนแผ่นดินด้วยมือเปล่าทั้งสองข้างขึ้นมาได้
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้รู้สึกอะไรมากมายนัก แต่นางกลับคิดว่าสองพี่น้องคู่นี้เอ็นดูตนเองมากมายอย่างน่าประหลาด
ชิวอวี้เคยพูดเอาไว้ว่าคนในเชื้อพระวงศ์ให้กำเนิดบุตรสาวได้ยากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชาย ดังนั้นนางจึงเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดนางที่มีตำแหน่งอันเล่อจวิ้นจู่จึงกลายเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งเมืองหลินเทียน
หลงเทียนอวี้ที่เหนื่อยจนเกินขีดจำกัดนอนหลับไปนานสามวันสามคืน
จั่วชิวอวี้ฟ้องนางว่าทันทีที่ตื่นขึ้นมา เขากินข้าวไปมากกว่าครึ่งหม้อ
ดังนั้นแม้หลงเทียนอวี้จะยังคงซูบตอบอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นสติก็กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง ในที่สุดนางก็วางใจ
“วันนี้รู้สึกอย่างไร? ยังเจ็บไหล่อยู่หรือไม่?”
หลงเทียนอวี้นั่งลงข้างเตียงของหลินเมิ้งหยาทั้งยังเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน
ชุดสีฟ้าครามขับความหล่อเหลาของเขาให้เด่นชัด เส้นผมที่เคยพันกันยุ่งเหยิงบัดนี้กลับมาเป็นระเบียบเหมือนก่อน อ
