งเทียนอวี้เลือกที่จะเล่าความจริง
“ที่แท้ก็เพื่อหญ้าหลงสิง หากเสด็จพ่อยังอยู่คงมิใช่เรื่องยาก แต่ตอนนี้…”
หัวคิ้วจั่วชิวเฉินขมวดเข้าหากันน้อยๆ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งแรกที่ญาติผู้น้องต้องการจะทำหลังกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนคือการมาขอหญ้าหลงสิงซึ่งเปรียบเสมือนสมบัติของเมืองหลินเทียน
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสงบสุขของต้าจิ้น หากฝ่าบาทพระราชทานยาให้ เช่นนั้นกระหม่อมจะรู้สึกซาบซึ้งในน้ำพระทัยเป็นอย่างยิ่ง”
ผู้คนในใต้หล้ารู้ดีว่าหญ้าหลงสิงเปรียบเสมือนสมบัติของเมืองหลินเทียน ฉะนั้นหลงเทียนอวี้ทำได้เพียงขอร้องอีกฝ่ายด้วยความจริงใจ
“ใช่ว่าข้าไม่ยินยอมที่จะให้ แต่….ช่างเถิด ในเมื่อพวกเจ้าต้องการ เช่นนั้นข้าจะสั่งคนรีบไปหามาให้ ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็มิใช่คนอื่นคนไกล แต่เพื่อความปลอดภัย ข้าจะสั่งให้คนนำไปส่งให้ที่ต้าจิ้น เจ้ากับเมิ้งหยาพักอยู่ที่นี่ก่อนเถิด เกิดเรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้ คาดว่าคนพวกนั้นจะต้องจ้องเล่นงานพวกเจ้าอยู่อย่างแน่นอน”
หลงเทียนอวี้คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะราบรื่นถึงเพียงนี้
ตอนแรกคิดว่าจั่วชิวเฉินจะยื่นข้อเสนอบางอย่าง แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะตอบรับอย่างง่ายดายเช่นนี้
ความคิดที่มีต่อจั่วชิว
