โชคดีที่ค่ายทหารมียารักษาบาดแผลภายนอกครบครัน มองผิวเผินบาดแผลของชิวอวี้อาจจะดูน่ากลัวเพราะกล้ามเนื้อฉีกขาด แต่หลังจากล้างแผลและใส่ยาแล้วเลือดก็หยุดไหล
ทว่าอาการของหลินเมิ้งหยาไม่สู้ดีนัก หากไม่ดึงลูกธนูออกจากไหล่ของหลินเมิ้งหยาแล้วล่ะก็ เช่นนั้นนางจะเสียเลือดจนตาย
“เฮ้อ ดูเหมือนลูกธนูดอกนี้จะดึงออกมาไม่ได้ง่ายๆ ใต้เท้าขอรับ แม้อาการบาดเจ็บของฮูหยินจะไม่สาหัส แต่นางเสียเลือดมาก หากดึงลูกธนูออกมา เกรงว่าฮูหยินจะต้องทรมานอีกหนหนึ่ง แต่หากไม่ดึงลูกธนูออก บาดแผลจะติดเชื้อจนทำให้เป็นอันตรายถึงชีวิต”
แพทย์ทหารรู้สึกครั่นคร้ามอยู่หลายส่วน เหตุเพราะตั้งแต่เริ่มรักษาจวบจนตอนนี้ สายตาของใต้เท้าท่านนี้จับจ้องมองเขาเขม็ง ดังนั้นความมั่นใจจึงเหือดหายไปไม่หลงเหลือ
ชีวิตของฮูหยินท่านนี้ล้ำค่ายิ่งนัก
“ดึงออก ข้าอยากให้นางมีชีวิตอยู่! นางจะต้องไม่ตาย!”
มองใบหน้าขาวซีดของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้รู้เพียงว่าหัวใจของเขากำลังแหลกสลายทีละน้อย
หัวลูกศรทั้งยาวทั้งคมกริบ หากต้องดึงออกเกรงว่าหลินเมิ้งหยาจะต้องรู้สึกทรมานเป็นอย่างยิ่ง
พวกเขาเองก็เคยเอาลูกธนูออกจากร่างมาก่อน แต่ลูกธนูดอกนี้ฝังลึกยิ่งนัก ดังนั้นจึงเ
