อาออกไม่ได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นหัวลูกศรยังทำจากเหล็ก แม้จะใช้เลื่อยตัดก็คงไม่เป็นผล
เพียงนึกถึงท่าทางทุกข์ทนของนาง หลงเทียนอวี้อยากจะจับคนเหล่านั้นมาลงทัณฑ์ทรมานให้เจ็บปวดเสียยิ่งกว่านาง
แม้จะบอกว่าต้องดึงลูกธนูออก แต่แพทย์ทหารกลับมิกล้าลงมือ ความเจ็บปวดราวถูกเฉือนเนื้อแล่หนังออกแม้แต่บุรุษก็ยังมิอาจทานทน
ตอนนี้คนที่ได้รับบาดเจ็บเป็นเพียงสตรีร่างบางท่าทางอ่อนแอ น่าเสียดายที่เขาไม่มียาชาอยู่ในมือ มิเช่นนั้นยังพอจะทำให้ความทรมานของนางลดลงได้บ้าง
ลังเลอยู่นาน หลินเมิ้งหยาเริ่มได้สติกลับมา
ความเจ็บปวดที่ไหล่ขวายากเกินจะรับไหว ราวกับว่านางไม่มีแขนขวาอีกต่อไปแล้ว
ดวงตาพร่ามัวเห็นเพียงหลงเทียนอวี้ที่กำลังกุมมือซ้ายของนางอยู่ข้างๆ พลางกระซิบเรียกไม่หยุด
“เมิ้งหยา ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตาย เจ้าจะต้องอดทนเอาไว้ ขอเพียงดึงลูกธนูออกมาได้ เจ้าก็จะปลอดภัยแล้ว”
หลงเทียนอวี้กุมมือซ้ายของหลินเมิ้งหยาแน่นขณะเอ่ยปลอบโยน
“อืม…ข้ามียาสลบ…เจ้าหยิบมันออกมา…ใช้แทนยาชาเถิด…”
แม้สติจะเลือนราง แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ได้ยินเสียงของหมออย่างชัดเจน
โชคดีที่นางมียาสลบของป๋ายหลี่รุ่ย หากใช้ในปริมาณเล็กน้อย อย่าว
