่าแต่ดึงลูกธนูเลย ต่อให้หลินเมิ้งหยาถูกฆ่าก็ไม่มีทางรู้สึกเจ็บปวด
ทว่าเพียงได้เห็นแววตากระวนกระวายของหลงเทียนอวี้ นางเลือกที่จะปิดบังผลข้างเคียงเหล่านั้นเอาไว้
เหตุเพราะหากใช้ในปริมาณมากเกินไป ระบบประสาทส่วนกลางของนางจะได้รับความเสียหาย บางทีนางอาจจะกลายเป็นคนสติเลอะเลือนไปเลยก็ได้
แต่ถ้าหากไม่ใช้ ขณะดึงลูกธนูออกความเจ็บปวดอาจถาโถมเข้ามาจนนางควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ เช่นนั้นบาดแผลก็จะยิ่งฉีกขาดมากขึ้นจนอาจทำให้แขนขวาของนางใช้งานไม่ได้อีก
เช่นนั้นนางก็จะกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต
ทั้งวิชาควบคุมเข็ม ทั้งการตรวจจับชีพจรล้วนใช้แขนขวาของนางทั้งสิ้น
หากมิอาจใช้งานแขนขวาได้อีก เช่นนั้นสู้ให้นางกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปเสียจะดีเสียกว่า
หยิบยาสองห่อออกจากเอวของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้รีบใส่ลงไปในน้ำแล้วให้นางดื่ม
เมื่อเห็นนางหลับไปอย่างช้าๆ หลงเทียนอวี้กอดร่างของนางเอาไว้แน่น จากนั้นจึงสั่งให้แพทย์ทหารเริ่มลงมือ
“มาเถิด ลงมาเร็วหน่อย”
เขากลัวนางเจ็บ เขามิอาจแบ่งเบาความทรมานของนางได้เลยแม้แต่น้อย ฉะนั้นเขาทำได้เพียงโอบร่างนางเอาไว้เพื่อรองรับปฏิกิริยาตอบสนองทั้งหมดของนาง
แพทย์ทหารกัดฟัน ตอนนี้เป็นเวลา
