เหมาะสมที่สุดแล้ว นำมีดมาลนไฟ ด้วยท่วงท่าแน่วแน่มั่นคง จากนั้นก็ตัดเนื้อตายบริเวณที่โดนลูกธนูทิ้ง
โลหิตสีแดงสดไหลออกมาอีกครั้ง แม้ไหล่บางขาวนวลจะเผยออกมาให้เห็น แต่กลับไม่มีใครมีแก่ใจชื่นชม
เลือดกระเซ็นเปรอะเปื้อนร่างกายท่อนบน ฤทธิ์ของยาสลบทำให้หลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ราวกับว่านางไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง
“ประคองไหล่ของนางเอาไว้ ข้าจะดึงลูกธนูออกแล้วขอรับ”
แพทย์ทหารกำชับเสียงเข้ม หลงเทียนอวี้พยักหน้าแล้วประคองไหล่หลินเมิ้งหยา
“พรวด” เสียงดังขึ้น หมอทหารออกแรงดึงลูกธนูออกจากไหล่รวดเดียว เลือดสีแดงสดพวยพุ่งใส่หน้าหลงเทียนอวี้ เขาอึ้งงันไปในทันที
“เร็วเข้า! ห้ามเลือดเดี๋ยวนี้!”
แพทย์ทหารและผู้ช่วยรีบใช้ผ้าพันแผลห้ามเลือด รอยแผลยาวลึกทำให้แม้แต่ชายชาตรีอย่างพวกเขายังอดที่จะหวั่นใจไม่ได้
“โชคดีที่กระดูกไม่ได้รับบาดเจ็บ”
แม้แต่แพทย์ทหารเองก็เอ่ยออกมาด้วยความยินดี แม้เขาจะไม่รู้เรื่องวิชาการแพทย์ แต่ก็พอจะรู้วิธีการจัดการกับสิ่งที่ติดค้างอยู่ในร่าง ตอนนี้เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว
“ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้ดึงออกมาแล้ว เจ้าไม่เป็นไรแล้วนะ”
หลงเทียนอวี้ส่งเสียงพึมพำ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมวางตัวหลินเมิ้งห
