ยาลง
เขาย่อมล่วงรู้ถึงความเจ็บปวดของหลินเมิ้งหยาดี แต่เพราะนางกินยาสลบไปแล้ว ดังนั้นจึงยังคงทานทนไหว
มองดูโลหิตสีแดงของนางที่กำลังซึมออกจากผ้าพันแผล เขากลับไม่อาจทำอะไรได้เลย
ความรู้สึกไร้ความสามารถเช่นนี้สร้างความทรมานให้กับเขาไม่น้อย
แพทย์ทหารยุ่งกับการรักษาจนฟ้ามืด ในที่สุดก็สามารถห้ามเลือดได้ ทว่าร่างกายของหลินเมิ้งหยากลับยิ่งอ่อนแอลง
ปัญหาเข้ามารุมล้อมพวกเขาอีกครา
เหตุเพราะใช้ยาสลบ ดังนั้นพวกเขาจึงมิอาจรู้ได้เลยว่าหลินเมิ้งหยาจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร ตอนนี้ร่างกายของนางกำลังอ่อนแอจนถึงขีดสุด ดังนั้นจึงจำเป็นต้องได้รับยาบำรุงโดยด่วน
อย่าว่าแต่ป้อนเลย แม้แต่จะกลืนหลินเมิ้งหยายังมิอาจทำได้ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่านางคงต้องตายอย่างแน่นอน
แพทย์ทหารถือถ้วยยา แต่กลับทำอะไรไม่ถูก
“พวกเจ้า…พวกเจ้ากำลังทำอะไร?”
ชิวอวี้ที่ถูกลืมไปชั่วขณะฟื้นคืนสติขึ้นมา สายตาเหลือบมองเห็นพวกแพทย์ทหารและหลงเทียนอวี้ซึ่งกำลังยืนก้มหน้ามองหลินเมิ้งหยาอยู่ข้างเตียง
หัวใจหวาดหวั่นพรั่นพรึง หรือหลินเมิ้งหยาจะ…
“ข้าป้อนนางเอง”
ไม่มีใครสนใจชิวอวี้ หลงเทียนอวี้จดจ่ออยู่กับหลินเมิ้งหยาเพียงผู้เดียว
จิบยาในถ้วย เขาไม
