่แม้แต่จะสนใจความขมร้อนที่ลิ้นกำลังสัมผัส
ยื่นหน้าลงประกบกลีบปากของหลินเมิ้งหยา ยาน้ำรินไหลลงไปได้เพียงเล็กน้อย ทว่าหลงเทียนอวี้ไม่ยอมแพ้ เขายังคงป้อนยานางเช่นนี้อีกหลายหน ทุกคนล้วนมองการกระทำของเขานิ่งโดยพูดอะไรไม่ออก
ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ดื่มยาและน้ำแกงไก่ได้อย่างละหนึ่งถ้วย หลงเทียนอวี้วางถ้วยลง เขาสัมผัสได้ถึงอาการชาที่ลำคอ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาไม่จากไปไหนแม้เพียงครึ่งก้าว
ชิวอวี้มองเขาโดยไม่ส่งเสียง แต่ก็อดลอบถอนหายใจไม่ได้
เลือดที่แผ่นหลังของเขาหยุดแล้ว ขอเพียงบาดแผลไม่ติดเชื้อและรักษาอาการให้ดี อีกไม่นานเขาก็จะหาย
“แพทย์ทหาร พวกเจ้าให้นางกินยาอะไร? เหตุใดนางจึงไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อยตอนดึงลูกธนู?”
เหตุเพราะเป็นแพทย์เช่นเดียวกัน ดังนั้นชิวอวี้จึงนึกสงสัยขึ้นมา
แม้จะเป็นยาชาที่เขาปรุงขึ้นเอง แต่ด้วยความเจ็บปวดระดับนี้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย ช่างน่าแปลกนัก
“เชิญใต้เท้าดูเองเถิด นี่คือยาที่ฮูหยินเป็นคนนำมา ข้าน้อยเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนขอรับ”
หมอทหารนำห่อยาของหลินเมิ้งหยาให้ชิว
